Wanneer je plots 'mevrouw' bent...


Het gebeurde de voorbije weken drie keer.
Zo plots uit het niets.
"Mevrouw, heeft u soms een zakdoekje?"
"Kan u me de weg wijzen, mevrouw?"
"Dag mevrouw, weet jij soms waar ik..."

Ik heb geen idee wat er plots anders is.
Ik heb ook eens goed in de spiegel gekeken en zie geen merkbare veranderingen of eerste rimpels.
Opeens spreken voorbijgangers me aan met mevrouw.
Vroeger was het gewoon aanspreken zonder dat woordje erbij.
En nu is het er plots.
Ik heb geen idee waarom maar ik kreeg er toch even de kriebels van.

Ik voel me namelijk nog geen 'mevrouw'.
Toch niet helemaal.
Ik sta al met één been in het 'mevrouw-zijn'.
Het deeltje dat verantwoordelijk is en een goede moeder wil zijn.
Het onderdeel van mij dat weet dat ik geen 'shit' mag roepen wanneer ik mijn knie stoot (Let op! De kinderen kunnen het horen!).
De flink werkende mevrouw die verstandige keuzes (probeert) te maken.

Het andere been wil nog niet mee.
Ik wil namelijk nog helemaal geen 'mevrouw' zijn.
Ik wil graag nog eens op café gaan of naar een concert.
En af en toe de domste keuzes maken: glitterschoenen!
Soms mijn huis even vuil laten omdat ik er even geen zin in heb, lekker opstandig zijn.

Ik weet dat de beleefdheidsvoorschriften mensen opdragen om me 'mevrouw' te noemen.
Ik zocht het even op en mevrouw is een beleefdheidsvorm vaak voor een getrouwde of volwassen vrouw.
Nu beleefd zijn kan ik alleen maar aanmoedigen.
Het getrouwde aspect kan ik ook niet echt meer ontkennen met die ring rond mijn vinger en drie kerels die me overal achtervolgen.
Maar van dat volwassen aspect ben ik nog niet zo zeker.
Laat die beleefdheidsaanspreking dus af en toe maar zo.
Ik blijf soms nog 'shit' roepen als ik mijn knie stoot.
Om me nadien te excuseren bij mijn kinderen en te duiden dat het een slecht woord is.
Ik blijf nog even 'bijna-mevrouw'.



Geen opmerkingen

Reactie