Opvoeden met een grote portie vertrouwen en hoop

 

Daar staat hij, mijn oudste zoon.
Hij huilt en krijst omdat hij niet wil opruimen.
Ook al hebben we hem al tien keer beleefd gevraagd om zijn speelgoed op te ruimen.
Hij weigert.
Net zoals hij vandaag alles weigert wat we hem vragen.
Soms zelfs het tegenovergestelde doet van wat we hem vragen (extra potloodjes op de grond).
Gisteren luisterde hij 'perfect'.
Maar vandaag even niet.

"Ik heb de indruk dat onze kinderen echt niet goed luisteren." zeg ik tegen mijn man.
Er komt weer een paniekmomentje aan.
Het 'ik-ben-niet-goed-bezig'-moment waarbij ik toekomstvisioenen zie van een puber op het slechte pad.
Ik word er soms wat onzeker van.
Niemand kan je immers garanderen dat wat je doet, hoe jij opvoedt, een succes zal worden.
Ik heb het gevoel dat ik soms maar wat doe.

En dan ga ik boeken en magazines lezen over opvoeden.
Of ik speur facebookgroepen af.
Soms helpen ze me in mijn onzekerheid.
Ik heb hier en daar ook al enkele dankbare tips ontdekt.
Toch ben ik meestal nog meer onzeker en in de war dan voordien.
De boeken spreken elkaar soms tegen.
En ieder magazine raadt iets anders aan.
Als je alleen al het woord 'potjestraining' ingeeft op google krijg je 227.000 resultaten.
Geen enkele methode of tip die je zal terugvinden is gelijk.

Ik worstel er vaak mee met dat opvoeden.
Met de vraag 'ben ik wel goed bezig' en 'voed ik mijn kinderen wel goed op'?
De voorbije jaren leerden me dat je als moeder best over een grote portie 'vertrouwen' beschikt.
Vertrouwen dat wat je doet goed is en dat je het met de beste bedoelingen doet.
Ook een portie 'hoop' komt goed van pas.
Ik hoop namelijk dat mijn kleine kerels opgroeien tot liefdevolle, warme mensen.
Voor de rest doe ik maar wat.
Ik pik hier en daar iets mee over opvoeden en vertrouw.

Ik heb er vertrouwen in dat mijn twee zonen zullen opgroeien tot de 'ideale' schoonzonen.
Ik vertrouw er op dat ik goed bezig ben (soms).
Jonah die huilde nog de hele dag door en weigerde ook maar iets te doen.
De dag nadien stond hij op met de woorden: "mama, je bent mijn beste vriend van de hele wereld."
Vandaag een nieuwe dag en nieuwe kansen.
Ik start terug met een grote portie vertrouwen en hoop.



 



2 opmerkingen

  1. Herkenbaar! Gelukkig brengt elke dag weer nieuwe kansen zoals je zegt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goh, dochterlief is nog geen zes maanden oud en ik denk daar nu al vaak aan. Als we maar genoeg liefde geven, zegt mijn man wel eens. Ik zal daar maar op vertrouwen zeker ��

    BeantwoordenVerwijderen

Reactie