Een jaar geleden was er verdriet...


Een jaar geleden schreef ik een blogpost over verdriet.
Een jaar geleden was ik plots geen kleinkind meer.
Alsof er een stukje werd weggenomen.
En ik een stukje kind-zijn verloor.
Zo voelde het een beetje.

We zijn nu een jaar verder.
Verdriet wordt minder maar gaat nooit helemaal weg.
Op dagen zoals vandaag komt het dan nog even terug.
Dan zijn de mensen om wie je geeft nog net iets meer in je gedachten.
Niet alleen mijn oma maar ook mijn ouders, broers, tantes, nonkels, nicht,...
Want ik weet dat zij ook op een dag als deze misschien net iets minder vrolijk opstaan.
Dat het dan net iets harder prikt dan anders.

We zijn een jaar verder maar oma Paula is nog sterk aanwezig.
Haar foto staat nog op de kast en de kinderen weten nog heel goed wie ze is.
Zelfs Eli legt nog steeds de link tussen oma Paula, Luka en Kuki.
Ook ik kijk vaak terug naar alle mooie momenten.
Naar de kermissen met koude schotels, de vlaaien zoals alleen zij ze kon maken,...

Op dagen als vandaag komen ook mijn andere grootouders nog iets meer in mijn gedachten.
Dan denk ik automatisch ook terug aan pépé Marcel met zijn kunst om de lekkerste frikadellen te bakken.
Of mémé Poldine die de koningin van tong in madeirasaus was en de mooiste dingen kon haken.
Mijn pépé Oscar heb ik helaas zelf nooit gekend maar van de verhalen die ik hoorde was het ook een exemplaar uit de duizend.
Dan doet het vandaag allemaal net een beetje meer pijn.
Maar ook weer niet.
Ik kan namelijk in alle eerlijkheid zeggen dat jullie mijn leven rijker hebben gemaakt.
En dat ik de grootste gelukzak ben geweest dat ik jullie in mijn leven heb gehad.
Daar kan ik alleen maar om glimlachen met een traantje bij.


1 opmerking

  1. Lieve Audrey,
    wat een mooie, ontroerende tekst!
    Wij zijn heel trots op jou,
    mama en papa

    BeantwoordenVerwijderen

Reactie