De dramatische drie

"Mama, schijnt de zon?"
"Nee jongen, vandaag niet."
"Maar mama, kan je de zon dan laten schijnen?"

Wat volgde was een kwartier van huilen, vragen en zagen door grote broer.
Terwijl ik probeerde uit te leggen dat mama veel kan.
Maar de zon laten schijnen, dat lukt nog net niet.
Ik voelde me even hopeloos.
Rustig inademen, tot tien tellen en kalm blijven.
Het is maar een fase...


We zijn net uit de 'ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee' fase.
We hebben een aantal maanden kunnen genieten van een, min of meer, goed luisterende grote broer.
En nu zitten we in de volgende fase.
Geen idee hoe ze officieel door het leven gaat maar wij noemen ze 'de dramatische drie'.
Alles gaat gepaard met heel veel drama.
Huilen, roepen, op de grond laten vallen,...
Of het nu gaat om een snoepje of de zon die niet wil schijnen.
Het lijkt telkens zo erg alsof de wereld gaat vergaan.
Dan is grote broer ontroostbaar.
Ik moet me er dan ook bij neerleggen dat wat ik dan ook doe, het nooit goed genoeg is.

Iets wat ik zelf als mama heel moeilijk vind.
Ik wil het graag namelijk allemaal heel goed doen.
Alles doen om mijn kleine kerels te helpen.
Toch zijn er momenten waarbij ik niet veel kan helpen.
Ik kan zijn verdriet om de zon niet zomaar doen verdwijnen.
Ik kan wel proberen uitleggen hoe de zon werkt.
Maar aan de tranen die daarop volgenden te zien, was dat niet echt een aanrader.
Ook de aanpak 'Mama is jammer genoeg geen superheld', hielp niet bepaald.
Ik heb hem dan maar vastgepakt en getroost.

Gelukkig kwam in de namiddag de zon terug.
Het is maar een fase.


1 opmerking

Reactie