De meest gebruikte quotes als mama

Ik ben nu al even mama van mijn twee kerels.
Dat zorgde al voor heel veel mooie en minder mooie momenten.
En ook voor patronen en gewoontes in ons leven.
Het viel me onlangs op hoe vaak ik sommige woorden of zinnen gebruik.
Zinnen en woorden die ik vroeger niet zoveel zei maar nu soms tot vervelens toe moet herhalen.

  • 'Neen': Het meest gebruikte woordje in ons huis nu. Eli is volop bezig met het aftasten van zijn grenzen. Iedere keer als hij dus iets doet wat niet mag, moeten we 'neen' zeggen. En helaas is dat meer dan dat we 'ja' zeggen. Zijn die grenzen dan niet gemaakt om ze te proberen verleggen?
  • 'Daarom': Jonah zit in de fase van de honderdduizend vragen. Meestal kan ik een zinnig antwoord geven. Maar soms blijft hij gewoon vragen stellen tot ik zeg 'Daarom'. Om dan de vraag "Maar waarom daarom?" te krijgen. Aaaaaaaaah!
  • 'Ik heb maar twee handen': Kinderen, of toch die van mij, denken dat mama alles tegelijk kan. En koken en Eli troosten en Jonah helpen op het potje. Helaas is mama geen achtarmig, multitaskend superwezen. Ik zeg dus vaak 'Nu kan ik echt geen appel schillen. Mama heeft maar twee handen'
  • 'Het is nog veel te vroeg': Iedere ochtend zeg ik dit zinnetje als Jonah om 6 uur roept 'mama, ik ben wakker!' Dankzij een wekker is het nu soms al half zeven maar het blijft toch vroeg op een zondagochtend.
  • 'Probeer toch eerst eens': Jonah lust niets meer of toch dat zegt hij. Zaken die hij tot enkele maanden geleden graag at, zijn nu plots niet meer lekker. Om helemaal gek van te worden. We moeten hem dus vaak overtuigen om enkele happen te proeven. Na enkele happen zegt hij dan meestal "Hmmm, dat is nog lekker".
  • 'Geduld': Iets wat kinderen niet echt hebben. Als ik dus plots tijdens het afwassen een boterham moet smeren omdat ze zo'n honger hebben, moeten ze geduld hebben. Een hele uitdaging.
  • 'Ik zie je graag': Ik zeg het misschien teveel. Alhoewel kan je zoiets teveel zeggen. Elke keer als ik voel dat mijn hart gaat ontploffen omdat ze toch wel heel lief zijn. Dan zeg ik het tegen mijn drie mannen. Gewoon zodat ze weten dat ze heel graag gezien zijn.

Herken jij woorden/zinnen of heb je aanvullingen? Ik hoor ze heel graag :-)!



Die kinderen toch de dag van vandaag...

Ik stond op de trein te wachten.
En plots waren ze daar, die woorden.
De mevrouw op het perron zei ze luid en duidelijk.
"Die kinderen toch de dag van vandaag..."
In alle eerlijkheid, mijn haar gaat recht staan als een zin met die woorden begint.
Meestal volgt er dan een torenhoog cliché:
- ze zitten zoveel op hun gsm
- veel te veel tijd op een ipad
- ze lopen nooit eens buiten
- ze zijn steeds wilder
- ze zijn onbeleefd
-....

Ik word daar  een klein beetje nerveus van.
Ik geef niet zo gauw mijn mening.
Ik denk namelijk dat de wereld geen betere plek is door overal je mening te strooien.
Ik observeer en overdenk liever alles een paar keer.

Maar dan moet ik toch even op mijn tanden bijten.
Ik denk niet dat het probleem bij onze kinderen zit.
Ik denk dat wij als maatschappij hier een grote rol in spelen.
Ook ik als moeder.

Wat krijgen onze kinderen namelijk te zien?
Zitten we zelf ook aan tafel op onze smartphone?
Of zijn we steeds bezig foto's te nemen met onze Iphone?
Spelen we een spel of zoeken we iets op onze tablet?
En hoe vaak doen we dat dan per dag?
Als je een doorsnee restaurant binnen wandelt dan zitten er heel wat mensen naar hun tafeltje te kijken.
Niet naar hun gesprekspartner maar naar hun gsm.
En dan vinden we het vreemd als een kind op een tablet zit.

Op televisie, in kranten, op social media,... overal lees je mensen die ongezouten hun woorden de wereld insturen.
Ik vraag me soms af welk voorbeeld we hier tonen aan onze kinderen.
Willen we hen leren dat ze met woorden moeten kwetsen?
Dat ze alles zomaar moeten rondstrooien zonder na te denken over de effecten.
Of willen we hen leren om een genuanceerde mening te vormen over een probleem of onderwerp?
We schrikken van de mondigheid van jonge mensen vandaag.
Toch is dit slechts een weerspiegeling van onze maatschappij.
We doen namelijk net hetzelfde.

Vereng dus het probleem niet alleen tot onze kinderen.
Maar kijk eerst eens naar jezelf en rondom jou.
Kinderen gaan hier niet alleen in de fout.
Ze doen vaak gewoon wat alle anderen doen.
Je kan daar als ouder tegengewicht  bieden.
Maar je hebt steun nodig en goede voorbeelden.
Ik denk dat we ons daar bewuster van moeten worden.

Computer en gsm uit dus voor vandaag.
Tijd om buiten te gaan spelen.



Zoete aardappelsoep

"Mama, dat heb jij nu eens goed gemaakt."
Als Jonah zoiets zegt, voel ik me onmiddellijk de nieuwe sterrenchef.
Zeker omdat de eetmomenten hier niet altijd vanzelfsprekend gaan.
Ook onze kleinste man was fan van de soep.
Een receptje om te delen dus.


Ingrediënten (voor 4 personen):
2 grote zoete aardappels
3 grote wortels
1 grote ui
2 teentjes knoflook
1,5 liter water
1 blokje kippenbouillon
olijfolie
zwarte peper
zout
kurkuma

Aan de slag:
1. Schil de aardappelen en de wortels. Snijd de aardappels in blokjes en de wortels in schijfjes.  Snijd de ui en de knoflook fijn.
2. Doe een scheutje olijfolie in een diepe pot en stoof de ui glazig samen met de knoflook.
3. Voeg de zoete aardappel en de wortels toe en stoof alles met een klein scheutje water nog een tiental minuten. Vergeet niet regelmatig te roeren.
4. Giet een liter water in de pan en voeg het bouillonblokje toe. Roer goed en laat de soep nog even goed doorkoken (zo'n 10-tal minuten).
5. Mix de soep tot een glad geheel.
6. Voeg een halve theelepel kurkuma toe, roer goed.
7. Haal de soep van het vuur. Kruid af met peper en zout.

Tip:
Onze kinderen zijn geen fan van koriander maar voor de volwassenen: enkele verse blaadjes koriander passen hier perfect bij.


Over eten

Dan heb ik het hier niet over het programma.
Ik kan wel een hele blogpost schrijven over het eetgedrag van mijn twee kleine kerels.
Want dat eten gaat hier niet altijd van een leien dakje.
Zelfs niet met al die paaseitjes in huis.
Soms voelt het echt alsof mijn kinderen de enige zijn op de wereld die niet goed willen eten.

Er zijn zo van die dagen dat ze echt alles eten.
Dat mijn volledige dagtaak bestaat uit fruit snijden, boterhammen smeren,...
Om het half uur komen ze iets nieuws vragen om te eten.
Ik vraag me dan telkens af waar dat eten allemaal naartoe gaat in dat kleine lijfje.
Mijn man en ik zeggen dan wel eens  dat we beter een derde job zoeken.
Want aan dat tempo zullen zo ons arm eten.

En dan zijn die dagen voorbij.
Dan willen ze echt niets meer eten.
Ze zeuren al omdat ze een boterhammetje moeten eten.
In niets hebben ze nog zin.
Ik moet 's ochtends vaak naast mijn oudste zoon gaan zitten om hem te laten eten.
"Eet nu nog een hapje.... Je zal honger krijgen op school..."
Een half boterhammetje opeten duurt een uur.
En ondertussen praat en praat hij maar.
Dan willen ze geen middageten, geen fruit, geen boterhammen,... niets.

Ik kijk dan altijd op tegen de eetmomenten.
Ik weet dat we dan kinderen aan tafel zullen hebben die huilen.
Ze gooien eten uit protest op de grond, zitten te porren in hun eten,...
En wat je ook zegt, hoe je het ook aanpakt, maakt niets uit.
Ze eten amper.
Ik ben dan al lichtjes euforisch als ze iets binnen hebben.


Dan zie ik op facebook of instagram bentoboxen en gezonde bordjes de revue passeren.
Terwijl ik al een vreugdedansje doe omdat mijn kleine mannen een stukje komkommer binnen hebben.
Toen ik het onlangs even niet meer wist en bezorgd was, heb ik mijn hart toch even uitgestort bij onze dokter.
Gelukkig is mijn huisarts ook moeder en beschikt ze over een portie nuchter verstand.
"Je kindjes zijn gezond. Geloof mij, als ze honger hebben, zullen ze eten.
Ze zullen zich niet laten verhongeren."

Ik probeer dat nu goed in het achterhoofd te houden.
Soms lukt het, soms niet.
Dan kijk ik toch even op tegen de eetmomenten.
Gelukkig komt er dan meestal een periode waarbij ze weer alles eten.

Hoe gaan de eetmomenten bij jullie?
Zijn het echte alleseters?
Of ook bij momenten kieskeurige proevertjes?