Verbeelding

"Wie zijn verbeelding gebruikt is nooit alleen" - Yann Tiersen
Ik las dit citaat deze ochtend in Metro.
Ik dacht onmiddellijk aan Jonah.
Normaal staat hij iedere ochtend aan mijn mouw te trekken.
"Heb je al gedaan met eten? Kom je spelen?" vraagt hij iedere vijf minuten.
Rustig ontbijten zit er bij ons al een tijdje niet in.
Deze ochtend was het stil.

Jonah had, zoals iedere ochtend, zijn twee boterhammen verslonden.
Hij was naar de woonkamer gegaan en toen was het stil.
Als mama ben je de eerste minuten even op je gemak.
Je geniet van de stilte.
Maar dan komt de argwaan.
Nu is het toch wel heel erg stil.
Meestal het signaal dat hij ergens iets aan het doen is dat niet mag.
Dus ging ik stilletjes een kijkje nemen.

Hij lag op de grond met zijn auto's te spelen.
Hij was brandweerman Sam.
De auto's kwamen voor een grote brand.
Hij was ook garagist en ging snel even de auto's nakijken.
Ik ben enkele minuten blijven staan.
Hij heeft me niet eens opgemerkt.
Mijn kleine kerel.

Hij fantaseert een hele wereld bij elkaar.
Kan nog alles worden wat hij wil.
Zoveel verbeeldingskracht.




Blog van de week

Poging vijf om de weekblog  te schrijven.
De kinderen hebben ergens een sensor, denk ik.
Eentje waardoor ze voelen wanneer ik eindelijk klaar ben met de dringende taken en de computer net heb aangezet.
"Mama, mamaaaa, mamaaaaaaaaaa."
Daar gaan we weer.

Jonah is eindelijk een volledige week naar school kunnen gaan.
Sinds hij rond 15 november ziek werd, is hij de voorbije periode maar 4 dagen naar school geweest.
En hij is oprecht blij om terug naar school te kunnen gaan.
Het vertrek verloopt steeds eventjes moeilijk.
Maar eens op de speelplaats is hij alles snel weer vergeten.
Hij is ook veel rustiger thuis en speelt opnieuw wat meer alleen.
Ik ben blij dat zijn wereld niet alleen meer bestaat uit dokters.
Nu speelt hij opnieuw juffrouw en dokter.
Een vreemde combinatie.
"Mama, je bent ziek. Als je niet geneest dan moet je in de hoek."

video

De voorbije blogpost zorgde voor de aanbieding van drie slee├źn.
Dankjewel aan iedereen die enthousiast reageerde!
We hebben nu een slee in huis en zagen tal van sneeuwfoto's voorbij gaan.
Jammer genoeg lag er hier in de buurt weinig tot geen sneeuw.
Iedere ochtend drukte Jonah zijn neusje tegen het raam.
Iedere ochtend was het opnieuw een teleurstelling.
We hebben dan maar binnen met de slee gespeeld.
Jonah helemaal in sneeuwtenue.
Net echt.

De voorbije weken gebruikte ik voor het eerst ook een weekmenu.
Mijn man en ik wilden het al een paar maanden doen maar het kwam er niet van.
Tot ik de weekmenu van Madama Zsazsa zag.
Een exemplaar met de seizoensgroenten onderaan zodat je kookt met de groenten die nu het lekkerst en goedkoopst zijn.
Ik vind het een echte aanrader.
Het vergt wat discipline om elke week een menu op te stellen.
Maar we besparen twee ritjes per week naar de supermarkt.
En dat is toch wel de moeite.


Donderdag werd mijn kleinste kerel ook 1 jaar.
We vierden met het gezin zijn verjaardag.
We zorgden voor kleine taartjes, vlaggetjes en hoedjes.
Zaterdag komt de hele familie langs voor zijn eerste echte verjaardagsfeest.
Als je ideetjes hebt voor een thema voor het eerste verjaardagsfeestje, altijd welkom.
Taartinspiratie is er wel al.
En nu hopen dat de jarige zelf helemaal in vorm is.
Eli is opnieuw wat ziekjes.
"Zijn jullie daar opnieuw" zei de dokter.
Misschien toch eens een tienbeurtenkaart maken voor ons?

Hoe was jouw week?


Mama en de camera

Ik ging het eerst niet worden.. zo'n moeder.
Zo eentje die van alles wat haar kinderen doet foto's trekt.
Helaas is het toch zover gekomen.
En ik geniet er echt van.
Voorlopig gaat de voorkeur nog steeds naar mijn smartphone.
Gewoon omdat ik die steeds bij de hand heb.
Het enige nadeel is dat ik op geen enkele foto sta.
Ik ben namelijk diegene die steeds de foto's neemt.
En ik ben niet echt de grootste selfiefan.


Voor mijn verjaardag kreeg ik een instaxcamera.
Ik hou wel van de ouderwetse kleuren en het feit dat je jouw foto direct afgedrukt hebt.
Want daar ben ik een ramp in.
De hele rompslomp met foto's bestellen via websites.
Ik zie er vaak tegenop.
Ook dat hele gedoe met online fotoboeken maken, duurt me meestal te lang.
Ik heb bijvoorbeeld nog steeds geen trouwalbum.
De meeste foto's heb ik enkel digitaal.
Met uitzondering van het fotoboek dat ik bij iedere verjaardag van de kinderen probeer te maken en de fotojaarkalender.
De instaxfoto's zorgen dus voor een verdubbeling van het aantal foto's.
Het is een leuk toestel maar wel wennen.
Op heel zonnige dagen foto's trekken gaat moeilijk.
En ik moet nog steeds erg letten op de lichtinval.
De fotofilm zelf is best duur. Het goedkoopst haal ik ze voorlopig in de Hema.
Ik wacht dus steeds heel geduldig af voor ik op de knop druk.
Het is een andere manier van kijken.
Rustig wachten op het moment.
Tot alles juist zit. En dan maar hopen dat de kinderen niet enthousiast beginnen zwaaien.


Het aantal foto's in huis is dus verdubbeld.
Ik maakte reeds zelf een fotohouder voor de vele instaxfoto's.
Ik gebruikte een oud canvas, cadeaupapier en mod podge (de versie van de action).
Nadien liet ik het geheel drogen en rijgde houten kralen aan een fijn touw.
Deze touwen spande ik schuin over het canvas.
Ik niette de touwtjes achteraan vast zodat alles stevig bleef hangen.
De foto's hang ik aan de touwtjes met leuke minispeldjes.
Maar ook beide touwtjes hangen reeds vol.
Op de schouw staat nu een houten doosje waar ik de foto's in leg.
Maar ik vind het zonde dat niemand ze kan zien.
Op zoek dus naar inspiratie.
Ik maakte een Pinterestbord met een aantal leuke ideetjes om foto's op te hangen.



Ik kan niet kiezen.
Heb jij nog leuke ideetjes? Laat ze me zeker weten!


De eerste verjaardag

Het lijkt alsof ik het blogbericht gisteren pas publiceerde.
Een brief aan mijn kleinste kereltje van 6 maanden.
Ondertussen herinneren allerhande publiciteitsemailtjes en kaartjes me aan een belangrijke gebeurtenis.
Donderdag wordt Eli al 1 jaar.

Ik heb het gevoel dat ik enkele keren met mijn ogen heb geknipperd.
En plots was hij groot.
Een jaar is hij al bij ons.
Mijn vrolijke beertje.
Hij is sterk en goedlachs.
Met zijn bolle wangetjes wil je hem continu kusjes geven (naar mijn objectieve mening).
Hij kent en herkent ons nu.
Hij zegt 'mama' maar helaas zegt hij 'mama' tegen iedereen die hij graag ziet.
Alhoewel hij soms met zijn kleine vingertje naar me wijst en 'mama' zegt.
Dan voel ik me even de rijkste vrouw van de wereld.

De voorbije nacht huilde hij voor het eerst in zijn slaap en riep in paniek 'mama'.
Ik ging zijn kamer binnen en haalde hem uit bed.
Hij klauwde me vast en drukte zich stevig tegen me aan.
Het snikken stopte en hij viel terug in slaap.
Dat mama zijn, het is toch iets speciaals.
Ik ben nog nooit zo snel de trap op gelopen.
Mijn kleinste kerel had me nodig.


Ik weet niet waar de tijd zo snel naartoe is.
Een jaar met Eli erbij ging nog sneller dan toen we nog met drie waren.
Maar ik zou niet anders willen.
De uitnodigingen zijn besteld, cadeautjes moeten we nog zoeken maar we maken er een mooi feestje van.
En op zijn eerste feestje maak ik een 'morstaartje'.
Een klein cakeje met wat slagroom voor Eli om rond te smeren.
Ik deed het niet bij Jonah en had er achteraf spijt van.
Hij zat de hele tijd te smakken terwijl wij taart aten.
Dus een morstaartje zal er zeker zijn.
En kusjes van mama.
Heel veel kusjes van mama!


Hoe vierden jullie de eerste verjaardag van jullie kindje?